RTV GO! heeft inmiddels de 75'ste uitzending van InfoCafé uitgezonden. Lees hier meer

  • Hoogma Webdesign Beerta - RTV GO! Omroep Gemeente Oldambt

HERDENKEN OP 4 MEI EEN MOMENT OM STIL TE STAAN

HERDENKEN OP 4 MEI EEN MOMENT OM STIL TE STAAN - RTV GO! Omroep Gemeente Oldambt

Gepubliceerd op: 3 mei 2019, categorie Poëtisch Proza

De aanleiding tot deze column is de film Sonny Boy uit 2011.
Deze is woensdagavond 1 mei uitgezonden op NPO 3.
Ik heb het boek een aantal jaren geleden gelezen en het heeft een diepe indruk op mij gemaakt.
Veelal is een film een aftreksel van het boek, maar in deze film wordt het verhaal van Waldemar en Rika heel goed weergegeven. Voor degenen die het boek of de film niet
kennen. Het speelt zich af in de jaren voor de Tweede Wereldoorlog. In 1928 komt de jonge Surinamer Waldemar in Nederland studeren en krijgt een relatie met zijn hospita die zwanger raakt.
De jongen die uit deze relatie geboren wordt heet Sonny Boy. Het hele verhaal past nog helemaal in deze tijdsgeest. Want qua belevingswereld is er helemaal niets veranderd. Deze Waldemar met een donkere huidskleur krijgt een relatie met een 17 jaar oudere Nederlandse vrouw met ook nog eens vier kinderen. Daar zou ook in deze tijd schande van zijn gesproken. Een relatie zou het zijn gedoemd om te mislukken.
Waar het mij om gaat dat juist in de dagen naar 4 mei, de dag van herdenking, dat wij nog elke dag ons bewust moeten zijn van onze kwetsbaarheid. Gelukkig leven wij hier in een relatief veilig land, maar worden wel dagelijks bewust gemaakt wat er om ons heen gebeurd, zoals
onlangs in Sri Lanka. Ik heb het met mijn kinderen er wel eens over dat wij, en toen waren ze nog heel erg jong, dat wij een vakantie hebben gehad op de Malediven. En dan vlieg je ook via Colombo en dan naar Malé, de hoofdstad van de Malediven. Dat zou nu ook niet meer kunnen. Maar het is niet alleen Sri Lanka. Het lijkt dat onverdraagzaamheid steeds sterkere vormen gaat aannemen. Een deel wordt veroorzaakt door social media waarop alles maar gespuwd wordt, maar daar mag de schuld niet naar toe gaan.
Het zijn over het algemeen impulsieve reacties, een beetje als ‘één schaap over de dam is’.
Gelukkig heeft de jongere generatie over het algemeen geen verbintenis meer met wat er in de Tweede Wereldoorlog heeft plaatsgevonden en wat hiertoe heeft geleid. ‘Blijven herdenken’ is de term die hoort bij de 4 mei herdenking. Ik ben opgegroeid in een gezin, waarvan de ouders heel bewust de Tweede Wereldoorlog hebben meegemaakt. Maar het gekke er van is, dat er nooit over is
gesproken. Altijd verzwegen, terwijl er toch een heel diep verdriet in het geheugen verankerd zat. Net zoals in de film Sonny Boy hebben mijn ouders de oorlog ervaren als een vorm van overleven en dan wordt het de gewoonte van de dag, zonder verder naar de toekomst te kijken. Elke dag overleven, maar ook helpen waar het kan. Want ten onder gaan dat was geen optie. Zoals bekend kwamen in de
laatste jaren van de oorloog, de hongerwinter, veel ‘westerlingen’ naar Friesland en Groningen in de
hoop bij de boeren nog wat eten te krijgen. Wat ik van mijn ouders heb begrepen, hebben ze ook een groot aantal mensen kunnen opvangen, ondanks dat ze maar een klein boerenbedrijf hadden. Toen ik al wat ouder was, heb ik ook gemerkt hoe diep het verdriet van mijn gesneuvelde oom Frans bij mijn vader in zijn hart zat. Er wordt nu vrij gemakkelijk gesproken hoe fout Nederland was ter verdediging van Nederlands Indië, waar mijn oom in een gevecht is overleden. Maar deze jonge soldaten werden
ook maar gestuurd en deden het dan ook nog eens in landsbelang. Het is dan ook voor de nabestaanden heel erg zwaar, dat deze uitingen zo gemakkelijke in discussies naar voren komen.
Achteraf is het juist om te zeggen. Dit had nooit zo moeten zijn, maar het was wel in de tijdsgeest van die periode. Ik heb het horloge van mijn oom Frans, teruggestuurd uit Nederlands Indië gekregen en ik heb het nog steeds en ik koester het enorm. Daarom is het van belang, ook voor de huidige generatie dat de 4 mei herdenking voortduurt. Even zo’n moment van twee minuten stilte voor allen
die het leven hebben gegeven voor onze vrijheid. En deze vrijheid is al lang geen ‘ver van mijn bed show’. Onlangs hebben wij nog de aanslag in Utrecht meegemaakt en verder in de ons omliggende landen liggen de gebeurtenissen nog vers in ons geheugen. Toch merk ik, en eigenlijk is dat maar goed ook, dan het gewone leven ontzettend snel weer zijn gewone gang gaat. In Nederland leven wij in een land met over het algemeen een grote verdraagzaamheid. Toch zijn er groeperingen en al zijn
het maar enkelingen, die de samenleving ontwrichten door aan onze ziel te komen. Het is een ideaal ​streven ‘alle mensen zijn gelijk’ nou dat is nu eenmaal niet zo. Maar respect voor iemands beleving, cultuur en religie zou al een hele vooruitgang zijn.

Geschreven door Frans Stegeman

Adverteerders

Met dank aan:

Programma Landelijk Gebied Groningen - RTV GO! Omroep Gemeente Oldambt
Europees Landbouwfonds voor Plattelandsontwikkeling - RTV GO! Omroep Gemeente Oldambt
Leader Oost-Groningen - RTV GO! Omroep Gemeente Oldambt
Stichting Groningen 1 - RTV GO! Omroep Gemeente Oldambt

Deze website werkt het beste als u de cookies voor social media en statistieken accepteert.